donderdag 18 augustus 2016

Vakantie

Wanneer ik tegen mensen in mijn omgeving zeg 'de maand augustus heb ik vakantie' kijken ze me soms wat verbaasd aan. 'Jullie hebben toch altijd vakantie?'

NEE dus! Het feit dat zowel mijn man als ik geen betaalde baan hebben betekent niet dat ons leven uit louter vakantie bestaat. Ook wij moeten dagelijks veel dingen doen waar we geen zin in hebben, eigenlijk nauwelijks energie voor hebben of waar we tegenop zien.
De boodschappen moeten worden gedaan, de was wordt niet vanzelf schoon, er moet gekookt worden en ook het huis wil ik graag netjes, opgeruimd en schoon houden. Natuurlijk krijgen we hier regelmatig hulp bij, maar dat ontslaat ons niet van ónze verplichtingen hierin.
De tijd die wordt besteed aan ziekenhuisbezoeken, huisartsenconsulten, fysiotherapie, trombosedienst en revalidatie heb ik nu nog niet eens genoemd...

Natuurlijk heb ik meer 'lege tijd' in mijn agenda dan iemand met een volledige baan, maar een groot deel van die tijd gaat op aan rust. Tijd dus eigenlijk, waar ik praktisch gezien weinig aan heb.

De augustusmaand is dan ook een reuze eye-opener voor me. Hoewel mijn conditie voor de vakantie nog erg matig was, knapte ik tijdens de vakantie zienderogen op. Opvallend.
Het  gevoel 'er moet niets' werkt blijkbaar genezend! Ook ik heb de neiging om meer te doen dan goed voor me is en mezelf daarbij een ongezonde, soms bijna verstikkende druk op te leggen.
Hoewel er mensen zijn die beter presteren onder druk, werkt druk - en daarmee dus stress! - op mij verlammend. Ik voel me daardoor al moe voordat ik iets gedaan heb.
Helaas geldt dit ook voor leuke dingen! Een feestje geven, een leuk recept maken, blogs schrijven, vrienden bezoeken... Allemaal leuk maar het moet wel gebeuren en het vraagt energie.

Ik heb hier de afgelopen weken veel over nagedacht en er zelfs conclusies uit getrokken. Ik ga het na de vakantie anders aanpakken! Dit gevoel van ont-moeten (er moet niets) geeft zóveel rust dat ik dit wil vasthouden. Ook wanneer er toch weer een paar dingen wél moeten...

Maar nu eerst terug naar het terras!
Fijne dag allemaal!


Deze blog is onderdeel van de #bloghop juli/augustus 2016 voor christelijke webloggers. Klik hier voor meer informatie over deze #bloghop.

maandag 25 juli 2016

Lijstjes lijstjes lijstjes

Dol ben ik erop: lijstjes.
Op mijn bureau en eetkamertafel vind je altijd wel een paar volgeschreven exemplaren en op de computer staan er nog veel meer.
Zo vind je op mijn bureau vaak een boodschappenlijstje en een to-do lijstje. Wanneer me iets te binnen schiet kan ik dat direct opschrijven. Handig joh!
Op de eettafel ligt altijd de menu-lijst, met de geplande maaltijden van deze week. En daarbij de lijst met inhoud van de vriezer, die kan ik dan weer gebruiken als ik de menulijst maak.

Wist je dat je online ook lijstjes kunt maken? Bij AH bijvoorbeeld heb ik verschillende boodschappenlijsten. Een voor de actuele weekboodschappen, een voor de producten die ik af en toe online bestel en één voor een feestje in augustus.
Op 'Google Keep' staan momenteel ook nog een paar lijstjes... Ideetjes voor maaltijden, vragen voor de cardioloog en producten die ik in de airfryer wil testen.
Natuurlijk heb ik op mijn mobiel ook een app om lijstjes te maken. Wanneer ik niet thuis ben moet ik natuurlijk wél iets kunnen noteren...

Deze week ligt er ook nog een lijstje 'ik ga op reis en ik neem mee'. Natuurlijk heb ik daar wel een standaardlijstje voor, maar bij iedere reis moeten er toch net weer andere dingen mee. Dat vraagt dus om een nieuw lijstje!
Vermoedelijk maak ik zelfs tijdens de vakantie nog lijstjes. Waar we een dagje heen kunnen gaan bijvoorbeeld, of de boodschappen die ik in Duitsland wil kopen. En de adressen waar een kaartje heen moet natuurlijk!

Laat ik maar vast beginnen met een lijstje van welke dingen ik een lijstje moet maken...

Ik wens iedereen een hele fijne vakantie!

zaterdag 9 juli 2016

Ik en mijn fiets

Tot hier ging het goed...
Als klein meisje leerde ik fietsen. In eerste instantie natuurlijk met zijwieltjes, en later ook zonder. Toch was het fietsen niet aan mij besteed... Voordat ik goed en wel op gang was, werd ik al moe en moest ik afstappen. Dan vergaat de lust tot fietsen je snel!
Af en toe ging ik met de fiets op pad met mijn ouders en zus. Dan ging het fietsen een stuk beter. De hand van mijn vader in mijn nek zorgde ervoor dat ik flink snelheid maakte, zelfs als ik niet trapte. Ik slingerde dan ook veel minder!

Al met al fietste ik veel te weinig om er echt handigheid in te krijgen en vond ik fietsen altijd een beetje eng. Op de middelbare school deed ik af en toe nog een poging, maar ik kwam dan helemaal doodop aan op school. Niet echt handig aan het begin van de dag. Op mijn zestiende verjaardag kreeg ik van mijn ouders een snorfiets en was het fietsleed geleden.

Na mijn laatste hartoperatie in 2007 verbeterde mijn conditie aanzienlijk. Tijdens de hartrevalidatie gaf ik aan dat ik wel weer zou willen fietsen. De fysiotherapeut toverde een hele lage fiets tevoorschijn, en ik mocht fietsen in de sportzaal. Ai, dat viel tegen zeg! Rechtuit fietsen lukte me nog wel, maar een bochtje nemen was lastig. Door de lage snelheid viel ik gewoon om, echt gênant...
Er kwamen pilonnen aan te pas en ik mocht in die sportzaal opnieuw leren fietsen. Daarna mocht ik - samen met de fysiotherapeut - naar buiten.
Al snel bleek dat ik niet veel verder kwam dan een rondje over het parkeerterrein. Daarna sloeg de vermoeidheid snel toe. Maar daarvoor leek een goede oplossing voorhanden: een elektrische fiets!

2007 Oefenen bij de hartrevalidatie...
We bezochten diverse rijwielhandels in de regio, ik zocht op internet en struinde zelfs Marktplaats af.
Tjonge, die dingen zijn best duur! Maar ja, ik wilde erg graag fietsen dus ik besloot om toch een proefrit te gaan maken. Vervolgens diende het volgende probleem zich aan: alle fietsen waren te hoog...
Omdat ik nog altijd niet handig ben op de fiets, wil ik met mijn voeten bij de grond kunnen. De gewone damesmaten zijn dan voor mij veel te hoog. Een proefrit op een - voor mij - te hoge fiets
eindigde bijna in een ongeluk. Geen succes dus.
De ondersteuning van fiets viel me trouwens ook érg tegen, ik moest iedere keer veel kracht zetten om op gang te komen. Teleurgesteld ging ik weer naar huis.

Een tijdje later liep ik op goed geluk een plaatselijke rijwielhandel binnen. De eigenaar vroeg of ik iets speciaals zocht en ik vertelde dat ik vermoedelijk naar iets op zoek was dat niet bestond.
'Een hele lage damesfiets met veel ondersteuning, óók bij het wegfietsen en niet alleen wanneer ik snelheid heb'.
'Maar dat bestaat wel,' riep hij uit. Dan moet je een "Flyer" hebben!

En zo gebeurde het. Na een proefrit op zo'n Flyer was ik direct helemaal verkocht. Deze fietsen zijn gemaakt om in de bergen te fietsen en geven dus altijd ondersteuning. Ook wanneer je langzaam fietst of nauwelijks gang maakt.
Op een "gewone" fiets kan ik nog geen halve kilometer fietsen zonder helemaal buiten adem te zijn, maar op mijn flyer "vlieg" ik werkelijk over het asfalt!
Oké, de weersomstandigheden moeten gunstig zijn... Een zonnetje, niet te koud en weinig wind. Maar dat moet met deze heerlijke zomerse temperaturen toch geen probleem zijn?





vrijdag 24 juni 2016

Ik wou dat ik op mijn bed lag te janken...

De titel van dit blogbericht is een uitspraak van een goede vriend van mij, die ook een aangeboren hartafwijking heeft. Toen ik het hem voor het eerst hoorde zeggen, schrok ik ervan.
'Wat is er dan?' vroeg ik hem.
'Niets,' antwoordde hij, 'maar dan lag ik in elk geval op bed.'

Hoe herkenbaar is dat gevoel. Zo moe zijn dat je er heel wat voor over zou hebben om maar op bed te liggen. En deze vermoeidheid komt dan niet van een dag hard werken of een lange fietstocht, maar het is een vermoeidheid die er eigenlijk 's morgens bij het opstaan al is. Een vermoeidheid die ook niet altijd te verklaren is, zelfs niet door de artsen. Soms is het benauwde weer de oorzaak, maar meestal blijft het gissen.

Ik neem me tijdens zo'n dag dan ook regelmatig voor om de volgende dag een "beddag" te houden. Ik kom dan alleen uit bed om te eten en om naar het toilet te gaan. Dat laatste is door de plasmedicatie nog best vaak, gemiddeld zo'n 15 keer per dag...
Maar weet je wat nu zo vreemd is? Het lukt me bijna nooit om ook daadwerkelijk zo'n beddag te dóen. Tot een uur of tien in de ochtend gaat het nog goed. Vervolgens ga ik even in de woonkamer koffie drinken en zie ik dat ik een leuk mailtje heb gehad. Ach, dat kan ik wel even beantwoorden, denk ik dan. Vervolgens lees ik even ál mijn mail en geef ik op Facebook nog een paar mensen antwoord op vragen over voeding. Dat is toch zulk leuk en dankbaar werk!
En oh ja, ik moest ook nog een paar foto's bewerken voor mijn blog. Nu ik hier toch lekker zit kan ik dat ook wel even afmaken.
Voordat ik het in de gaten heb, is het bijna twaalf uur en is de ochtend voorbij. Na de lunch waag ik dan een nieuwe poging maar ook die mislukt over het algemeen jammerlijk. Rond drie uur houd ik het echt niet meer uit in bed en besluit ik dat een rondje lopen wellicht wel net zo gezond voor me is.
Tijdens de wandeling bedenk ik iets lekkers voor bij de maaltijd, en thuisgekomen ga ik daar direct mee aan de slag. Wat is dat koken toch leuk!
Na het avondeten en de koffie realiseer ik me dat ik toch nog wel erg moe ben. Maar morgen, dan doe ik een beddag!


Meer lezen? Er zijn (via het menu) meer onderwerpen te vinden:
- Toen tot nu
- Tricuspidalis atresie
- Overgewicht
- Voetstappen

zaterdag 18 juni 2016

Lief voor je lijf

Wat betekent dat eigenlijk, lief zijn voor je lijf? Ben ik lief voor míjn lijf?
De laatste vraag zou ik met een voorzichtig 'ja' willen beantwoorden. Vroeger negeerde ik de signalen van mijn lichaam nogal eens, maar de laatste jaren heb ik redelijk goed geleerd om naar mijn lichaam te luisteren én om er goed voor te zorgen.

Als kind leerde ik dat je lichaam een tempel is, waar je zuinig op moet zijn. Je hebt dat lichaam immers van God gekregen. Hoewel ik me wél eens afvroeg waarom Hij er dan niet twee hartkleppen in had gezet, ben ik nooit ongelukkig geweest vanwege mijn hartafwijking.

Eén ding vergeet ik nooit weer. Tijdens een catechisatie-les sprak de dominee over het onderwerp 'je lichaam is een tempel van de Heilige Geest'. Dit deed hij terwijl hij een sigaret rookte...
Op mijn verzoek om niet te roken tijdens de les omdat ik het er benauwd van kreeg, kon hij niet ingaan, zó verslaafd was hij. Tsja... Hecht dan maar eens waarde aan de woorden van zo'n man...

Ik ondervond dat in de kerk je lichaam met name werd genoemd in relatie tot 'sex, drugs en rock and roll'. Hiermee zou je je lichaam - en dus je tempel - beschadigen. Tegenwoordig leeft ook onder christenen steeds meer de gedachte dat het niet past om te roken, maar vroeger was dat geen item.

De laatste jaren ben ik me steeds meer gaan verdiepen in voeding en wat voeding nu eigenlijk doet ín en mét je lijf. Daarbij is bij mij ook steeds meer de vraag gaan leven waarom voeding eigenlijk geen onderwerp is in de christelijke kerken. Ik heb nog nooit een preek gehoord over voeding, of het moest gaan over vasten. Maar dat bedoel ik dus niet.
Weeg je als christen af wát je eet op basis van je geloof? Of eet je gewoon wat voorhanden en goedkoop is en denk je er nooit over na? Als je lichaam een tempel is, wil je dan niet weten wat je eigenlijk ín die tempel stopt? Bouw ik mijn tempel op met voeding, of breek ik hem - langzaam - af? Eet ik wat God geschapen heeft, of eet ik wat de industrie maakt en aanprijst?
Allerlei vragen die zich de laatste jaren bij mij hebben aangediend, en waar ik voor mezelf antwoorden op heb gevonden.

Lief zijn voor mijn lijf doe ik dus vooral door het te onderhouden met voornamelijk goede, gezonde voeding. Voeding die God ons geeft in de natuur en waar niet allerlei chemische stoffen aan zijn toegevoegd. Voeding die écht en puur is en waarvan je weet wat het is zonder het etiket te hoeven lezen. Natuurlijk lief voor mijn lijf!


'Lief voor je lijf' is tevens het thema van de maand juni voor de christelijke Webloggers.

zaterdag 11 juni 2016

De vervanger

Begin juni stond er een halfjaarlijkse controle gepland in het Erasmus ziekenhuis in Rotterdam. Ik moest een ECG laten maken, kreeg een echo en de pacemaker werd uitgelezen en doorgemeten. Als laatste stond het consult met de cardioloog gepland. Een heel ochtendvullend programma dus.
Hoewel de onderzoeken de informatie over mijn hart opleveren, kijk ik het meeste uit naar het gesprek met mijn cardioloog. Al pratend levert een gesprek met hem vaak méér informatie op dan de onderzoeken. Hij weet welke vragen hij moet stellen en waar mijn valkuilen en moeiten liggen.
De afgelopen 10 jaar heeft hij gezien en geleerd hoe ik in elkaar steek en hoe ik omga met mijn hartafwijking.

Groot is dan ook de teleurstelling wanneer mijn naam door een totaal onbekende arts wordt omgeroepen. Nee hè, ik heb een vervanger! Maar ja, ik heb geen andere keus dan met hem de spreekkamer in te gaan. Op zo'n moment weet ik al hoe het gesprek ongeveer zal verlopen en dat ik dus niets wijzer zal worden. Hij stelt de standaardvragen die ik vervolgens beleefd beantwoord.
Afgelopen keer ging het niet anders, al moest ik bij de vraag 'Wat kunt u allemaal nog?' wel even diep zuchten. Wat heb ik hieraan? Ik weet zo óók wel dat ik voor mijn leeftijd met mijn hartafwijking een goede gezondheid heb en dat ritmestoornissen er nu eenmaal bij horen. Maar ik kom vandaag niet naar Rotterdam om dat uitgelegd te krijgen. Ik wil actuele zaken met hem bespreken, maar dat is bij een vervanger niet mogelijk. Hij weet immers niet hoe het voor die tijd was en al helemaal niet wat voor mij 'normaal' is...
Ik weet dat deze man er helemaal niets aan kan doen, maar hij voelt duidelijk mijn teleurstelling en frustratie. Hij doet echt zijn best, maar ik wil gewoon MIJN dokter!
'Geen nieuws' is dus het hoogst haalbare wat er uit zo'n consult komt. Geen nieuws is goed nieuws zullen we daar dan maar van maken, om er toch nog een positieve draai aan te geven.

Ooit vroeg ik aan een - zeer jonge - vervanger 'Komt de dokter ook nog?' Dat werd zichtbaar niet gewaardeerd en tegenwoordig vraag ik dat dus niet meer. Maar de teleurstelling is er wel, iedere keer dat 'de vervanger' zich aandient...


Meer lezen? Er zijn (via de tabbladen en onderstaande links) al diverse onderwerpen te vinden:
- Toen tot nu
- Tricuspidalis atresie
- Overgewicht
- Voetstappen

woensdag 1 juni 2016

Ik ben er helemaal klaar mee, hij gaat eruit!

Nee schrik maar niet, dit blogbericht gaat niet over mijn man Arie...
De weegschaal, die ben ik helemaal spuugzat!

Hoewel ik inmiddels al ruim 2 jaar ongeveer hetzelfde gewicht heb, blijft het 'op de weegschaal gaan staan' altijd nog een spannend moment. Zou het gewicht goed zijn? Ik zal toch niet zijn aangekomen? Misschien ben ik vandaag wel ónder de 60 kilo. Knettergek word ik van al deze overwegingen. En eigenlijk weet ik met mijn verstand best dat het prima gaat met mijn gewicht. Ik kan mijn broeken allemaal aan - ook de strakke - en ik houd nauwelijks vocht vast. Waar heb ik dan eigenlijk nog een weegschaal voor nodig? Om van streek te zijn van een kilo extra die ik niet verklaren kan? Om iedere keer maar een bevestiging te krijgen dat het goed gaat met mijn lijf? Wat een flauwekul eigenlijk, waarom doe ik dat nog? Ik heb 'de sleutel van mijn lichaam' toch gevonden? Waarom laat ik de weegschaal beslissen, terwijl ik het zélf prima weet?

KLAAR! De weegschaal gaat er UIT! Vanaf nu ben ík de baas over mijn gevoelens!