zondag 7 mei 2017

Leesbril?

Eind vorig jaar ging ik naar de opticien voor een controle van mijn ogen. Ik draag al jaren een bril en daardoor zag ik altijd prima. Voorafgaand aan de controle had ik echter het idee dat het lezen wat moeilijker werd...
Ik was dan ook niet verbaasd toen de opticien aangaf dat ik binnenkort wel aan leesbril toe zou zijn. Hij liet me ervaren hoe ik door een leesbril zou zien en hoe mijn zicht nu was met mijn huidige bril op. Tjonge, wat een verschil! Omdat het nog niet écht noodzakelijk was, wilde ik toch nog even wachten.

In mijn omgeving werd ik uitgelachen omdat ik wilde wachten. 'Wat maakt dat nou uit, een leesbril?' Ik kon het niet helemaal verklaren maar ik hoopte het toch een jaar of langer uit te kunnen stellen. Omdat het etiketten lezen in de winkel wel erg lastig werd, kocht ik een loep voor in mijn handtas. Toch leek het lezen steeds moeilijker te worden en zelfs mijn loep met lampje hielp niet altijd.
Toen ik samen met mijn zus bij Albert Heijn was en ik met mijn loepje stond te klooien, lachte ze me vierkant uit. 'Jíj bent gek! Hier ga je je kostbare energie toch niet aan verspillen?'
Au. De waarheid is hard...
Natuurlijk had ze gelijk. Wat een flauwekul inderdaad! Als ik toch minder moe word met een leesbril, wat loop ik dan te martelen met die loep!

Ik maakte dus een nieuwe afspraak bij de opticien. Na een lange controle - 1 of 2... 1 of 2... 1 of 2... - begon ik een beetje te twijfelen. Wat hij ook deed, ik kreeg geen goed beeld. Dat kon toch niet goed zijn?
Mijn angst werd bewaarheid. Mijn ogen waren niet 'gewoon' achteruit gegaan, ik had in het afgelopen halfjaar staar gekregen!
Welja, waarom zou ik een keer iets normaals hebben? Ik ging de deur dus weer uit met een verwijzing voor de oogarts en het vermoeden dat er een staaroperatie aan zou komen...

Gelukkig hoorde ik later in die week dat de operatie aan het abces aan mijn darm níet door hoefde te gaan. De scan had uitgewezen dat een operatie niet zinvol is, en dat het toch op lange termijn vanzelf over zal gaan (of niet...) Een wachtrij van operaties zag ik ook echt niet zitten, dus dat was een meevaller... Mag het een keer?


vrijdag 21 april 2017

Wondermiddel

Hoewel ik zéker in wonderen geloof, word ik bij de term 'wondermiddel' altijd wantrouwend... En toch gebruik ik de term nu zelf. Ik zal jullie uitleggen waarom...

Toen ik enkele jaren geleden véél afviel door 'Grip op Koolhydraten', viel mijn haar uit. Niet zomaar een paar haren, maar echt verontrustend veel. Ik zag het zelf, de kapster zag het en naar mijn idee zag iedereen het. Achteraf viel  dat gelukkig mee.
Yvonne Lemmers raadde me, toen ik haar over het probleem vertelde, direct aan om Vedax Silidyn Silicium te gaan gebruiken. Haaruitval is namelijk vaak een rechtstreeks gevolg van een tekort aan silicium. Omdat ik Yvonne vertrouwde, bestelde ik het middel direct. En ja hoor, wonderlijk genoeg begon mijn haar weer aan te groeien en tot op de dag vandaag is het een heerlijke volle bos gebleven!

Voordat ik met dit middel startte, scheurden mijn nagels heel vaak kapot. Het leek soms net alsof mijn nagels uit twee laagjes bestonden die vervolgens van elkaar losraakten. Het bovenste scheurde er dan af. Bij mijn duimen scheurden mijn nagels regelmatig precies in het midden in de lengte kapot. Toen ik dit aan een pedicure liet zien zei ze: Dat probleem zit ín je nagel, dat gaat nooit meer over'.
Dus wel! Terwijl mijn haren terugkwamen, werden ook mijn nagels sterker. Geen scheurtjes meer, geen pijnlijke plekken van gespleten nagels...
Met recht een wondermiddel!


Op verzoek ontving ik van Vedax Silidyn Silicium onderstaande informatie om op mijn blog te mogen delen:


Over Silicium

Silicium is een natuurlijk mineraal en zit in alles wat leeft; van mens en dier tot en met de planten. Onze leefstijl, voedingsgewoontes of drinkwaterkwaliteit, maar ook onze steeds hogere leeftijd, kunnen zorgen voor een extra behoefte aan silicium. 

Niet altijd wordt er voldoende aandacht gegeven aan de voedingsstof silicium, o.a. omdat er in plantaardig en dierlijk weefsel slechts kleine hoeveelheden van dit element wordt aangetroffen. Hoewel er in ons lichaamsweefsel slechts sporen van (ortho) silicium gevonden worden, zijn deze kleine hoeveelheden toch buitengewoon belangrijk voor de mens. Het is niet voor niets een essentieel nutriënt. Ook blijkt dat het siliciumniveau in sommige delen van ons lichaam verandert naarmate men ouder wordt. Silicium, het “vergeten sporenelement”, wordt daarom ook steeds belangrijker om het streven naar een goede gezondheid in stand te houden.

De grootste uitdaging voor voedingssupplementen op basis van silicium vormt de biologische beschikbaarheid en de daaraan gerelateerde opneembaarheid. De meeste supplementen bevatten siliciumverbindingen die niet of nauwelijks opgenomen kunnen worden of die niet voldoende beschikbaar kunnen worden gesteld aan het menselijk lichaam. Er bestaat echter een methode waarmee silicium dusdanig gestabiliseerd wordt dat het door bijna alle levende organismen goed kan worden opgenomen. Voor de mens is Silidyn® Ortho Silicium in vloeibare vorm daar een goed voorbeeld van en met name uniek in haar soort.

zaterdag 8 april 2017

Die ene broek...

Veel vrouwen met een schommelend gewicht weten wellicht al wat ik met 'die ene broek' bedoel...
Toen ik drie jaar geleden mijn streefgewicht bijna had bereikt, bestelde ik bij Wehkamp een donkergroene broek, maat 38. En ja hoor, deze bleek te groot! Bijzonder hoe blij een mens kan zijn als hij het verkeerde artikel heeft besteld. De broek was in de opruiming, dus ik besloot een kleinere maat te laten komen. Voor €7,50 kon ik me daar toch geen buil aan vallen?

Na ruim een week ontving ik dezelfde broek in maat 36. Ik trok hem aan en... ai... toch net iets te strak. Hij kon dicht, maar ik kon niet meer ademhalen. Er zat ook totaal geen rek in de stof, dus meegeven... hó maar. Maar over een maandje zou ik hem toch zeker goed passen? Ik besloot hem in de kast te hangen.

Jullie raden het al, die broek hangt daar nog steeds want ook nu zit die broek nog altijd te strak.... De kleur is niet meer in de mode, maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om 'm weg te doen. IK WIL IN DIE BROEK PASSEN!
Sinds ik vorig jaar zomer mijn weegschaal de deur uit heb gedaan, kan ik mijn gewicht thuis niet meer controleren. Wat een rust geeft dat! Om te weten of ik aangekomen ben, heb ik overigens helemaal geen weegschaal nodig. Af en toe pas ik namelijk dé broek en dan weet ik weer genoeg. Als hij niet dicht kan moet ik weer even wat strenger zijn. Krijg ik de broek wel dicht maar geen lucht? Dan is er niets aan de hand! Althans, ik moet hem wel weer snel uitdoen natuurlijk...
Het wachten is nu op de dag dat de broek wel dicht kan en ik ook nog adem kan halen! Een mens mag toch zeker wat te dromen hebben?

zondag 19 maart 2017

Te plas en te onplas

Door mijn hartafwijking is mijn lichaam niet goed in staat om het overtollige vocht allemaal weg te pompen, en houd ik dus vocht vast.
Vroeger - voor mijn laatste hartoperatie - was dit héél veel en ik slikte dan ook een hoge dosering 'plastabletten'. Na de operatie kon ik gelukkig met minder medicatie toe, maar ondanks het zoutarme dieet hield ik ook toen nog redelijk veel vocht vast.
De grote verandering hierin ontstond toen ik begon met Grip op Koolhydraten (GOK). Al binnen enkele dagen verloor ik enorm veel vocht en moest ik plastabletten gaan minderen. Nu zijn we ruim drie en half jaar verder en ik kan toe met 75% minder plasmedicatie dan vóór GOK. En dit terwijl ik nu géén zoutarm dieet meer volg. Sterker nog, ik houd juist vocht vast als ik te weinig zout eet.
Bij een lage bloeddruk zit er letterlijk té weinig druk achter het vocht en plas ik het niet uit. Mijn bloeddruk is van zichzelf al niet hoog, en als ik zoutarm eet wordt hij nóg lager. En inderdaad, er is dan gewoon te weinig druk om het vocht af te voeren!
Wanneer het zout dat ik eet uit slechte voeding komt zoals chips, pizza's en koek, werkt het averechts. Dan word ik er beroerd van! Mijn lichaam heeft het liefst échte pure voeding zonder onnodige toevoegingen. Daarop functioneer ik het best!

Maar goed, hoewel de hoeveelheid plastabletten niet meer hoog is, blijven het vervelende pillen. Iedere ochtend stel ik mezelf dezelfde vraag: 'wanneer neem ik vandaag mijn plaspillen?'
Als ik namelijk geen rust neem na het innemen van deze tabletten, werken ze niet. Mijn lijf moet energie gebruiken om het vocht af te voeren, en als ik me al inspan werkt het gewoon niet.
Maar wat als ik een dagje weg moet? Dan neem ik ze vaak voor dag en dauw, zodat ik 'uitgeplast' ben als ik vertrek. Maar de wekker op 6 uur zetten als je om 9 uur van huis moet is géén fijn gevoel!
Een keer of acht naar het toilet moeten als je in de bioscoop zit is echt niet grappig. Ook bij een dagje shoppen is het knap lastig.
Tegenwoordig kan ik de tabletten gelukkig bij uitzondering een keer overslaan, mits ik me qua voeding goed gedraag. Toch durf ik dit niet te vaak te doen, want ik weet nog hoe het voelt om érg benauwd te zijn van een teveel aan vocht.
Voorlopig plas ik dus nog te plas en te onplas...



zaterdag 4 maart 2017

Een klant, wat irritant!

De mensen die mij kennen weten dat ik geen persoon ben die snel ruzie maakt. Niet omdat ik makkelijk over me heen laat lopen of zo, maar omdat ik een hekel heb aan ruzie.
Mijn hartritme reageert altijd direct op onenigheid en wanneer ik me enorm boos maak resulteert dat bij mij in een ritmestoornis. Ik kan gelukkig zeggen dat dit hoogst zelden gebeurt...

Afgelopen week maakte ik wel wél enorm boos en ik zal jullie vertellen waarom...
Toen ik bijna negen jaar geleden van Ermelo naar Harderwijk verhuisde, moest ik een andere apotheek zoeken. Ik koos een apotheek in de buurt, omdat je daar goed kunt parkeren. Een beetje een onnozele reden natuurlijk, maar ik had destijds geen beter criterium.
De eerste jaren ging het eigenlijk prima en had ik geen klachten. Langzaam maar zeker merkte ik dat er steeds meer fouten werden gemaakt.
De apotheek was gegroeid, verhuisd en er was veel meer personeel gekomen.
Veranderingen in medicatie werden niet goed weergegeven in de computer, ik kreeg niet altijd de goede hoeveelheid pillen mee, de bestelde medicijnen waren niet klaar, een recept was op de verkeerde plek beland... enzovoorts. Geen grote drama's, maar het waren kleine irritaties.
Dit vooral om het eigenlijk bijna altijd leidde tot extra wachttijd.
En zoals dat gaat met kleine irritaties, als het er veel worden veranderen ze zo maar in een flinke frustratie.
Nadat er onlangs bij de levering van de chronische medicatie voor drie maanden - een shopper vol! - weer diverse dingen niet klopten, begon ik mijn geduld een beetje te verliezen.
Toen ik dus hoorde dat ik binnenkort moet worden geopereerd en voor de anesthesist een actuele medicijnlijst van de apotheek mee moet nemen, besloot ik ze te bellen om een afspraak te maken.

Dit gesprek verliep ongeveer zo:
'U spreekt met Martine van den Brink. Omdat ik binnenkort naar de anesthesist moet omdat ik onder het mes moet, zou ik graag even mijn medicatielijst door willen nemen. Omdat ik het niet prettig vind om dit even aan de balie te doen wanneer er veel wachtenden zijn en weinig tijd, zou ik hiervoor graag even een afspraak maken. We kunnen er dan even rustig naar kijken.'

'Tja, een afspraak... Moet dat met de apotheker of kan een assistente dat doen?'

'Nee hoor, dat is niet nodig, een assistente is prima. Het gaat er alleen om dat de lijst goed up to date is en de juiste doseringen vermeld worden. Er is de laatste tijd ook weer wat veranderingen aangebracht door de cardioloog.'

'Kan dat dan nu niet even aan de telefoon?'

- zucht -

'Nee, ik gaf net al aan dat het een flinke lijst is en wil die graag even samen rustig doornemen. 

'Als u dat per se wilt... Hoeveel tijd heeft u dan nodig denkt u?'

 - pardon? -

'Ongeveer 15 minuten lijkt me...'

'Ik zal het op het afsprakenbord zetten, we zien u dan komende maandag om half twaalf.'


Geen prettig gesprek, maar ik had mijn afspraak. Het trieste is dat er in de apotheek in het verleden een bord hing met het opschrift 'vragen over uw medicijnen? Maak een afspraak!'
Afgelopen maandag stond ik dus keurig om half twaalf bij de balie van de apotheek. 'Een afspraak zegt u? Met wie dan? Gaat u maar even zitten...'.
Ik hoorde de assistenten achter de balie overleggen en smoezen over de vraag wie dat moest gaan doen. Het stond duidelijk niet op het afsprakenbord!
Na ruim tien minuten was ik er klaar mee. Ik heb me opnieuw bij de balie gemeld met de mededeling dat ik weer naar huis zou gaan. 'Ja, maar mijn collega die u gaat helpen is aan de telefoon', werd me verteld als reden dat ik moest wachten.
En daarom wilde ik nu juist een afspraak maken! Zodat ik eens níét zinloos twintig minuten hoef te wachten tot er iemand tijd heeft! Blijkbaar kon van de vijftien dames die er liepen, maar één me te woord staan, en die was aan de telefoon!
'Met een arts', zei ze er volgens nog nadrukkelijk bij. Oftewel: een arts is belangrijk, u niet!

De illusie dat ik belangrijk voor hen was, had ik inmiddels allang niet meer. Ik heb de apotheek verlaten en me dezelfde dag over laten schrijven naar een andere apotheek. Wat een ontzettend onprofessioneel gedrag zeg... Hoezo, de klant is koning?

maandag 13 februari 2017

Ik wil me er niet mee bemoeien, maar...

Komt deze zin je bekend voor? Heb jij ook mensen in je directe omgeving die zich niet met jou willen bemoeien, maar toch even duidelijk hun mening geven?
Zodra ik iemand die zin hoor zeggen, weet ik dat er vervolgens een 'goed advies' volgt. Een advies waar ik negen van de tien keer helemaal niets mee kan.
"Ik wil me er niet mee bemoeien, maar... misschien moet je het toch wat rustiger aan doen?!"
"Ik wil me er niet mee bemoeien, maar... ik denk dat je wat te veel op bed ligt..."
"Ik wil me er niet mee bemoeien, maar.... misschien moet je toch wel wat meer koolhydraten eten."

Ach hoe makkelijk voorzien we een ander van goedbedoeld advies. Het klinkt ook echt alsof je meedenkt met de ander nietwaar? Jij snapt het probleem en hebt een oplossing!
Helaas is deze goedbedoelde oplossing maar zelden de goede. Daarbij heb ik bij iedere oplossing wel een nieuw probleem.

Gelukkig heb ik in mijn omgeving niet al te veel personen die zich op een vervelende manier bemoeien met mij en mijn manier van leven. Mijn moeder heeft nog wel eens een advies, maar vaak heeft ze dan wel een punt te pakken. Ze kent me ook erg goed natuurlijk.
Van goede vrienden stel ik hun advies ook op prijs. Toen ik voor de jaarwisseling aan een van mijn beste vrienden liet weten dat ik het niet zag zitten op tot ná middernacht op te blijven dus dat ik de jaarlijkse bijeenkomst af wilde zeggen, kreeg ik de wind van voren.
"Ik wil me er niet mee bemoeien, maar nu ga je dus de rest van je leven voorkomen dat je moe wordt? Nooit meer een avond uit? Nou, zo zou het voor mij niet hoeven hoor!"
Au, die kwam aan. Maar ik werd ook aan het denken gezet en de volgende dag werd het hotel voor oudejaarsnacht geboekt. We hadden een fantastisch gezellige avond en ik ben blij dat ik gegaan ben!

Maar eerlijk is eerlijk, dit is een uitzondering.
Heb jij soms ook last van bemoeizucht, al dan niet goedbedoeld? Hoe ga jij daar mee om?

zaterdag 21 januari 2017

Tien jaar!

Deze week was het alweer tien jaar geleden dat ik mijn laatste hartoperatie onderging. Hoewel er ná die tijd alweer veel gebeurd is, lijkt het toch nog maar zo kort geleden. Het was natuurlijk ook een ongelooflijk spannende periode, voor zowel mij zelf als mijn familie en vrienden. Zulke dingen vergeet je niet zomaar.

Destijds zei ik tegen mijn cardioloog dat ik blij zou zijn met tien jaar extra en dat meende ik van harte. Als je ervóór staat lijkt tien jaar namelijk best lang. Maar ja, die tijd is voorbijgevlogen!
Toen ik van de week tegen iemand zei dat het nu een beetje voelt alsof mijn houdbaarheidsdatum voorbij is, zei deze persoon: "Maar met je nieuwe koolhydraatbeperkte eetpatroon heb je toch voor tien jaar bijgetekend?"
Kijk, daar houd ik van! Positief zijn en uitgaan van nieuwe mogelijkheden. Ik voel me namelijk nog lang niet 'over de datum'. Natuurlijk word ik ouder en gaat mijn conditie wel wat achteruit, maar tegelijkertijd geniet ik optimaal van alle dingen die ik nog wél kan doen.

Het wordt naarmate ik ouder word wel lastiger om oorzaken van bepaalde lichamelijke klachten te achterhalen. Wanneer ik twintig jaar geleden vocht vasthield, kwam dat altijd van het hartfalen. Tegenwoordig weet ik dat niet meer zeker. Ben ik soms al in de overgang? Zijn mijn hormonen op hol? De cardioloog weet het niet, dus ik al helemaal niet. Een plaspilletje extra dan maar.
Daarnaast heb ik soms andere klachten die helemaal niets met mijn hart te maken hebben, maar gewoon met het ouder worden. Het PHPD-syndroom heet dat volgens manlief... Pijntje hier, pijntje daar.
Op de incidentele plaspil na slik ik het liefst zo min mogelijk extra medicijnen. Hoewel ik vroeger eigenlijk alles klakkeloos innam wat de dokter voorschreef, ben ik tegenwoordig veel sceptischer. Waarom zou ik bijvoorbeeld medicatie voor jicht blijven gebruiken als ik al tien jaar geen jicht meer heb en alle risicofactoren weg zijn? Ik zie geen reden en ik ben dus gestopt. Ik ben benieuwd wat de cardioloog daar volgende maand van vindt...